Wiersze Jan Brzechwa

alhemia roślinapostrofa do muzybezpotomnośćbrudasbrzozacudowne lekarstwocztery dniczy to prawdadziesiąta nocjest serca krajoczekiwaniete same ustawierzęwiewiórka i bóbrwiosenne porządki

Wiersz: Brzoza - Jan Brzechwa

Brzoza

Przez rozprutą brzozową korę
Spijam ciepłą, wonną żywicę,
Moje wargi do warg nieskore
Przenikają pnia tajemnicę.

W lesie nie ma prócz mnie nikogo,
Milczy drzewne pobożne bractwo,
Tylko księżyc srebrną pożogą
Podpatruje ust świętokradztwo.

Uwiedziony śródleśną grozą
Niepojętych w ciemnościach dwojeń,
Znów powrócę do ciebie, brzozo,
I do twych żywicznych upojeń.

I zaskoczę liście w szeleście,
I podsłucham, jak rdzeń dojrzewa,
Bo ja muszę wiedzieć nareszcie,
Czemu za mną tak tęsknią drzewa.